Steun ons en help Nederland vooruit

vrijdag 7 mei 2021

Mei: een nieuwe lente, een nieuw geluid – blog Fons Hopman

Fons Hopman, mei 2021

Als ik naar Bergen aan Zee rijd, kijk ik bij de Verbrande Panweg altijd even naar links, en zie daar Herman Gorter staan, de dichter wiens beginregels van zijn grote werk ‘Mei’ wellicht het meest geciteerd worden in Nederland. De lente komt eindelijk op gang: de bollenvelden staan in kleur, het fluitenkruid is al hoog, en de bomen worden langzaam wakker.

Ook de politiek in Heiloo bloeit langzaam op. Wat was het een barre winter: ijzig koud met gure noordenwinden, een continue hardheid tussen coalitie en oppositie. En iedere boerenzoon weet: waar twee fronten op elkaar botsen, wordt het slecht weer: storm, hagel en regen. Veel goeds komt er niet uit.

Het heeft zo moeten zijn: het overlopen van Corrie Konijn van Heiloo 2000 naar Heiloo Lokaal was de opstap naar een nieuwe start. De lente komt altijd vanzelf. Met de geur van beloften om zich heen. Wat je ook van de stap van Corrie Konijn mag vinden (eigenlijk is het natuurlijk zetelroof), voor de politieke verhoudingen was het een zegen. De oude 10 tegen 9, het wij en zij, het hullie en zullie werkte niet meer. En hoe mooi was het te merken dat vrijwel elke partij de kans zag die dit bood: zoeken naar verbinding in plaat van confrontatie. Het bleek te kunnen! Hoe heerlijk is het in de eerste lentestralen.

Is het meteen zomer? Kunnen we al in korte broek en T-shirt de Verbrande Pan verkennen? Bramen zoeken, of duindoornjam maken? Nee, natuurlijk niet. Dat doe je in de zomer en herfst, en dat duurt nog even. Maar er heerst een sfeer in de gemeenteraad van Heiloo die ik nog niet eerder meemaakte: het blijkt wel degelijk mogelijk naar elkaar te luisteren, en elkaar wat te gunnen. En dat is een stuk productiever dan elkaar vliegen afvangen en in de weg lopen. Iets waar we ons allemaal, ikzelf incluis, te vaak mee bezig hebben gehouden.